หลายเรื่อง
posted on 25 Oct 2009 23:46 by one-n-e-zero
เง้อออออออออออ......ขึ้นหัวเรื่องทีไรต้องมี...งื้อๆ...เง้อๆ...ง้องแง้ง...ทุกที
วันนี้หลายเรื่องตามเฮดเลย ตกใจตอนเห็นวันที่ล่าสุด 12 สิงหาคม 2552
นั่นแหละ...อย่างที่เห็นเวลา 2 เดือนกว่าๆ คือว่าแลที่แทบไม่ได้หายใจ
อินเทอเนตหน้าตาเป็นไงไม่รู้จัก คอมพิวเตอร์เปิดยังไง ยังเกือบลืมเลย
ดีอย่างที่ยังกลับบ้านถูก
เหนื่อยมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มากถึงมากที่สุด มากจนอยากจะนั่งลงเฉยๆ แต่ก็ไม่เคยทำได้
แค่แอบแวบๆ แต่ไม่เคยได้คิดจริงจังสักที ว่าอยากจะหยุดอยู่กับที่
ไม่ก็ยอมที่จะเดินถอยหลังกลับไปสักสอง สาม ก้าว เหนื่อยหวะ
สาลานได้ว่า ตอนที่เปิดหน้านี้ไม่ได้ตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้เลยสักนิด ไม่แม้แต่นิดเดียว
อยากเขียนเรื่องอยู่ 2 เรื่อง แต่เร่องนี้โผล่มาได้ไงไม่รู้ ^o^
พอละระบายแต่พองาม เข้าประเด็น...........
เรื่องที่ 1 / เหอออออออ 3 วันละที่ได้ดูโทรทัศน์ทีไรต้องนั่งร้องไห้ทุกที
เรื่องเริ่มจากวันศุกณืที่เป็นวันหยุด ที่โคตรจะมีความสุข ในชั่วโมงที่กำลังกาย และ ใจ กำลังถดถอย
ได้พักหนึ่งยก นอนเล่นอยู่บ้าน ตกบ่ายพากันไปเดินงานโฮมโปร ก่อนไปตอนบ่าย 3 นั่งดูทีวี ดูข่าว แล้วเห็นภาพในหลวงทรงนั่งรถเข็น ไปรอบโรงบาล ดูแบบไม่รู้ว่า เห้ยข่าวตั้งแต่เมื่อไหร่อะ หันถามกันให้ควัก ก็ไม่มีใครให้คำตอบ ก็นั่งดูต่อ ดูไปดูมา นั่งร้องไห้ อ่อภาพเมื่อตอนเที่ยงของวันศุกร์ที่ 23 ตุลาคม 2552 ท่านทรงปรากฎต่อหน้าสาธารณะชน แค่นั้นแหละ แค่ภาพที่เห็นท่านทรงเสด็จลงไปสักการะบรรพบุรุษ ภาพแค่ไม่ถึง 10 นาทีที่ได้เห็น แล้วกั้นน้ำตาไม่ได้ เป็นเดือนที่ได้แต่ฟังคำแถลงจากสำนักพระราชวัง ขอแค่ภาพข่าวแค่ 2 นาทีก็ทำคนไทย หัวใจเป็นสุขแล้ว
แล้วภาพก็กะหน่ำกันมาทั้งวัน ไม่ได้ขาดหายไปไหน แล้วก็ร้องไห้ทุกครั้งที่นั่งดู
จนเที่งวันเสาร์ดูข่าวอีก เห็นภาพนี้อีก ก็ร้องไห้อีก
จนเมื่อกี้กลับมาจากบู๊ธ เอาอีก นั่งร้องไห้ ทั้งที่ปากก็ยังเคี้ยวข้าวอยู่
ดูไม่ได้อะ เห็นอะไรนิดอะไรหน่อย น้ำตาก็พาลจะไหล
สุดยอดแล้วของเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นในรอบเดือน แค่นี้ที่อยากให้ "พระองค์ทรงพระเจริญ"
"Long Live The King"
นู๋ร้องไห้มา 3 วันแล้ว ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายช่วยคุ้มครองพระองคให้หายจากพระอาการประชวร เป็นมิ่งขวัญให้พวกเราได้เคารพต่อไป ^o^
กลับไปโฮมโปร (หลังจากน้ำตานองหน้า) ไปแบบไม่มีจุดหมาย ไม่ได้ตั้งใจใดๆ ไว้ทั้งสิ้น
แต่ตอนกลับเหอะ.........ขนของขึ้นรถแทบไม่มีที่นั่ง ซ้อเยอะมากๆๆๆๆๆๆๆๆ ซื้อแบบไม่ตั้งใจ
และเป็นของที่ปกติไม่น่าจะซ้อด้วย ได้เก้าอี้มิกกี้เม้าส์มมา ได้เตียงนอนชายหาดมา ได้รถดับเพลิงน้องปริ้นซ์มา
ได้หมอน ได้สารพัดอย่าง อัดกันมันเลย 55555
****************
เรื่องบู๊ธ อันนี้เป็นเรื่องแทรกที่ค่อนข้างยาว ตั้งใจไว้ว่าจะเขียนอีกเอนทรี่มอบให้ 14th Book Expo Thailand 2009 เลย.......ทั้งประทับใจ และ โคตรแซดเลยอะ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่คิด แต่สันดานมนุษย์ ห้ามอย่างไรก็ห้ามไม่อยู่
ขอเกริ่น เดี๋ยวไปเขียนต่ออีกเอ็นทรี่
************
เรื่องที่สาม เป็นเรื่องแปลก เป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึก (เลยแหละ) รู้สึกแบบไม่เคยรู้สึกอย่างงี้มานานละ ตั้งแต่โตพอที่จะมีความคิดเป็นของตัวเอง
เรื่องมันเกิดจากฟิคชั่นเรื่องหนึ่งที่จ่ายเงินไปนานมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เกินครึ่งปีได้ละ แต่ไม่ได้ฟิคสักที ด้วยเหตุผลที่เราก็เข้าใจ และก็ตกลงกันมาตลอดว่า ชั้นรับรู้และ still waiting น้ะ
แต่มีอะไรรบกวนช่วยแจ้งทางเมลน้ะค้ะ หรือโทรหาพี่ก็ได้ ซึ่งเราสะดวก 2 ทาง แต่ที่ดีที่สุดคือ อีเมลเพราะเราต้องใช้คอมทุกวันทำงาน
น้องก็ยืนยันว่าโทรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวพี่คิดว่านู๋โกง เราก็ยืนยันว่า พี่ไว้ใจน้ะ ไม่งั้นพี่ไม่ปล่อยให้มันยดเย้อมาถึงขนาดนี้หรอก แค่มีความคบหน้า แจ้งพี่หน่อย
รอจนเกินกำหนดที่เราตกลงกันว่าจะติดต่อหากัน ไอเราก็ยุ่งๆ กับงานอย่างที่บอกว่าแทบไม่ได้หายใจ ก็เลยยังไม่ได้ติดต่อ
จนเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ส่งอีเมลไปลองถามน้องดูว่าเออไปถึงไหนแล้ว แจ้งกลับพี่หน่อย พี่อยากรู้
แต่ก็ไม่มีอีเมลกลับมา ปลงจริงๆว่าอะไรจะเกิดต้องเกิด แต่ตามผลงานน้องมาตลอดก็รู้ว่าน้องเค้ายุ่ง ไม่สะดวก อะไรก็ว่ากันไป
ก็ยังคงรอ จนเมื่อต้นอาทิตยลองโทรไปหาดู (วิธีนี้เลิกสนใจไปนานละ เพราะไม่เคยใช้ได้ผล) ก็เป็นดังคาดว่าเออ ติดต่อไม่ได้
จนเมื่อวานมีคนมาตั้งกระทู้ว่า ตัวเองยังไม่ได้ฟิค เราก็เลยแวะไปดูบ้าง เห็นแล้วแหละว่ามีคนมาตอบกระทู้ และน้องคนถามก็ลบข้อความของตัวเองไป แสดงว่าเออคงได้คำตอบแล้วคุยกับเจ้าของเรื่องแล้ว
แต่ความที่ตัวเองก็อยากรู้เหมือนกันไงว่าเรื่องไปถึงไหน เลยตอบกระทู้ไปบ้างว่าเราก็ยังไม่ได้ ติดต่อก็ไม่ได้ด้วยจนเมื่อกี้กลับมาบ้าน เปิดเจอพีเอ็ม ตอนแรกเข้าใจว่าเป็นพีเอ็มที่คุยกับอีกคนที่ขายฟิคเมื่อคืน แต่ก็ไม่ใช่
มันเป็นพีเอ็มของน้องที่ตั้งกระทู้ถามเรื่องฟิค ก็ว่าละ ตั้งแต่เมื่อวาน (คือกูเดาถูกจนน่าไปซื้อหวย เพราะมันออกมาตามคาดเป๊ะๆ อะ) รู้ตัวละเดี๋ยวต้องมีคนคิดว่าข้อมูลแม่งกวนทรีนหวะ (ทั้งๆ ที่เขียนได้สุภาพมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถามไปแบบอยากได้คำตอบ แล้วลงท้ายไปว่า still waiting น้ะ แปลว่า.......แปลว่ชั้นไม่ได้ซีเรียสน้ะจ้ะ
น้องเจ้าของกระทู้ขึ้นหัวข้อซะอยากพามานั่งคุยกันซะเลย ว่า "น้องค้ะ เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าจ้ะ"
พี่ถามเพราะอยากรู้ น้องเกริ่นซะพี่รู้เลยว่าน้องรักคนเขียนฟิค และ เข้าใจเค้ามากถึงมากที่สุด
พี่ก็อยากบอกว่า พี่นี่แหละค่ะ คนที่เก็ทมากกว่า > น้อง
พี่ทราบปัญหามาตลอดตั้งแต่ พิมพ์ไม่ทัน พิมพ์แล้วโดนยึด จะเอาเงินคืนมั้ยค้ะ หรือ จะรอดีค้ะ
พี่นี่แหละค่ะ คนที่โคตรใจเย็น เพราะพี่รักฟิคของเธอคนนั้นมากมาย มันสนุกมากมาย จนพี่นี่แหละค่ะ เอ่ยปากเองว่า "ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไว้ใจ เก็บเงินไว้ก่อน พี่อยากได้ฟิค มีอะไรโทรหาพี่น้ะ พี่จะรอ"
พี่นี่แหละค่ะ คนที่ปลงว่าถือว่าเราเคยติดค้างกัน ถ้ามันจะเกิดเหตุใด ก็ต้องให้มันเกิด เพราะพี่เองที่เป็นคนลั่นวาจา
แต่น้องคนนั้นรู้มั้ยค้ะว่า "พีเอ็ม" ที่น้องเกริ่นมาว่าไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่ประการใด.......และจบด้วย ถ้าอยาได้เงินคืนก็โทรไปแจ้งเค้าน้ะค้ะ เค้าจะโอนเงินคืนให้
ถ้าพี่อยากได้เงินคืน พี่ไม่รอตั้งแต่วันที่ 25 เมษายน 2552 จนถึงวันนี้ 25 ตุลาคม 2552 6 เดือนค่ะ 6 เดือนที่พี่ไม่เคยซีเครียดเลย แค่อยากรู้ว่ามันไปถึงไหนแล้ว แค่อยากรู้ว่าเมื่อไหร่จะได้อ่าน
แต่รู้มั้ยค้ะ ว่าพีเอ็มน้องฉบับเดียว ข้อความสั้นๆ มันทำให้พี่อยากโทรไปหาเจ้าของเรื่องตอน 23.50 น. ว่า น้องค้ะ "ช่วยโอนเงินคืนพี่ทีเถอะค่ะ" พี่หมั่นไส้คนออกมาป้อง
พี่ไม่ได้เคือง หรือ โกรธ "เธอ" คนที่อีเมลมาแจ้งด้วยความหวังดี (หรอ) (ไม่รู้หวะ ว่าตกลงแล้วเจตนาน้องคืออะไร)
พี่ยังสติล เวตติ้ง "เธอ" คนนั้นที่เขียนฟิค เพราะพี่อยากอ่านฟิคมากมาย
เรื่องนี้จะจบที่ว่าแค่ตะหงิดว่า "ตกลงกูทำอะไรผิด" เงินก็เงินเรา สิทธิ์ก็สิทธิ์เรา
แนะนำค่ะ วันหลังไม่อยากให้ใครไปต่อข้อความที่ถามต่อในกระทู้ตัวเอง อย่าตั้งกระทู้ค่ะ
แอบไปกระซิบถามใครก็ได้ในบอร์ด เพราะหลายคนเราเชื่อว่ารู้ความเคลื่อนไหวดี
อย่าตั้งกระทู้ให้ต้องเป็นประเด็น เพราะพี่เข้าไปถามด้วยความสงสัย ใคร่อยากรู้เหมือนน้อง
แต่กลับโดนน้อง (ที่ท่าว่าจะเข้าใจพี่ผิดว่า ไปวีน ไปเหวี่ยงเจ้าของฟิค) ตอบพีเอ็มที่อ่านแล้ว รู้สึกไม่สะดวกใจที่จะนั่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์
เอาเถอะค่ะ จบ ไม่ได้โกรธ เคือง หรือใดๆ ใครทั้งสิ้น เป็นแค่อารมณ์ที่อยากจะระบาย เพราะสงกะสัย ว่า"ทำไรไปว้ะ"
เห็นมั้ยบอกแล้วว่าเรื่องนี้มันยาว ยาวมาก ถึงมากที่สุด
แต่ก็ดีมีความสุขดีที่ได้ระบายออกมาบ้าง เพราะช่วงนี้สมองตันเกิน อัดไปเยอะ ^o^
เจอกัน (กับตัวเอง) เอนทรี่หน้า ที่คามว่าจะเป็นพรุ่งนี้เช้าพอละ ท่าจะได้เวลา ตาจะปิด พรุ่งนี้ต้องไปเคลียร์งานอีก โฮกหวะ
edit @ 28 Oct 2009 16:54:23 by white angel